Χρυσόστομος Σταμούλης, Η πέτρα της υπομονής (Η ζωή μετά το τέλος της εποχής του κορωνοϊού)

https://youtu.be/8X-aZnmgqr0

Άγγιγμα, φιλί, αγκαλιά, ένα κρασί με τους φίλους, μια βόλτα στην πόλη και άλλα πολλά από τα αυτονόητα μιας «κανονικής» ημέρας, γίνονται μεμιάς ζητούμενα. Όνειρα μιας ζωής που πέρασε αλλά και προσδοκίες μιας ζωής που ελπίζουμε πως θα έρθει. «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», όπως θα έλεγε η γλυκιά μας γιαγιά. Ανεπαισθήτως και εξαίφνης. Σαν να μας πήρε ένας αγέρας στα φτερά του και να μας σώριασε βίαια σε καινούρια γη. Δεν πιστέψαμε, δεν το πιστέψαμε και ούτε τώρα το πιστεύουμε. Είναι στιγμές που νομίζουμε πως είμαστε θεατές της κινηματογραφικής ζωής μας. Θα τελειώσει, λέμε, θα ανάψουν τα φώτα και όλα θα επανέλθουν στους κανονικούς τους ρυθμούς. Έτσι νομίζουμε. Μα η αλήθεια είναι αλλού. Κανένας μετά από αυτή την τραγωδία δεν θα είναι ίδιος. Τίποτα δεν θα είναι σαν χθες. Η ζωή μετά το τέλος της εποχής του κορωναϊού, είτε αυτός γράφεται με ω ή με ο, θα είναι άλλη και εμείς άλλοι. Θα κριθούν πολλά και πολλοί καθ’ οδόν. Ήδη κρίνονται.
Κάποτε με κάλεσε στο τηλέφωνο φίλος καλός. Είχαμε πολύ καιρό να μιλήσουμε, χρόνια. Τι κάνεις Μιχάλη, τον ρώτησα. Καλά, μου λέει, βρίσκομαι πλέον στην Ελλάδα. Πολύ όμορφα, του απαντάω. Μόνιμα, ε; Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα σιωπής μέχρι να μου μιλήσει. Δεν υπάρχει αυτή η λέξη πλέον στο λεξιλόγιό μου, μου είπε. Εδώ και καιρό δεν ξέρω τι σημαίνει μονιμότητα.
Από τότε κάθε φορά που πάω να βεβαιωθώ και να ξεγελαστώ τον θυμάμαι και επανέρχομαι στην τάξη. Η δοκιμασία στην οποία έχουμε μπει το απέδειξε περίτρανα. Απέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο πόσο δίκαιο είχε ο Μιχάλης. Tout est allé très vite. Και σε μας μένει να σκαλίσουμε με πάθος και χωρίς φόβο την πέτρα της υπομονής μας. Προσδοκώντας πως κάποτε, στη σκληρή επιφάνεια της, μπορεί να ανθίσει λουλούδι.

Πριν λίγες μέρες και προτού μας βρει η νέα στροφή, είχα ξεκινήσει να μοιράζομαι με ενθουσιασμό μαζί σας τα τραγούδια της καινούριας μου δισκογραφικής δουλειάς, του «Γελάς». Είχα διαλέξει αυτόν τον τίτλο για να βάλω λίγη αισιοδοξία στη ζωή μας, που πληγώθηκε με τη σχεδόν δεκαετή κρίση του τόπου μας. Να κάνω μια νέα αρχή. Μα δεν πρόλαβα. Ήρθε το νέο χτύπημα. Ξέρετε, όσο και εάν εμείς σχεδιάζουμε, η ζωή προηγείται. Είναι αυτό που συχνά λέμε, πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει. Το τραγούδι που επέλεξα απόψε να ανεβάσω, σε στίχους του καλού μου Παναγιώτη Θωμά και ερμηνεία του σπουδαίου Γεράσιμου Ανδρεάτου, μαζί με το απόσπασμα από το ομότιτλο κείμενο του Ατίκ Ραχίμι, που το συντροφεύει στο ένθετο του δίσκου, περιγράφει με κάποιον τρόπο αυτό που τώρα μας συμβαίνει. Το τέλος της εποχής της αθωότητας του νεότερου μας πολιτισμού.

Η πέτρα της υπομονής

Επιστρέφει για να γεμίσει τον ορό. «Τώρα καταλαβαίνω επιτέλους τι έλεγε ο πατέρας σου σχετικά με την ιερή πέτρα. Ήταν προς το τέλος της ζωής του. Εσύ απουσίαζες, είχες φύγει και πάλι για τον πόλεμο. Μόλις μερικούς μήνες προτού σε χτυπήσει αυτή η σφαίρα, ο πατέρας σου ήταν άρρωστος και δεν είχε παρά μόνο εμένα για να τον φροντίζω. Μια μαγική πέτρα τού είχε γίνει εμμονή. Συνέχεια γι’ αυτή μιλούσε…πως την έλεγε, να δεις, αυτή την πέτρα;». Ψάχνει τη λέξη. «Ζητούσε συστηματικά από τους φίλους του, που έρχονταν να τον επισκεφτούν, να του φέρουν αυτή την πέτρα…μια μαύρη, πολύτιμη πέτρα…». Βάζει το σωληνάκι στο λαιμό του άντρα. «Ξέρεις, αυτή την πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου…και μπροστά της θρηνείς για όλες τις δυστυχίες σου, όλες τις κακοτυχίες σου…της εμπιστεύεσαι ό,τι έχεις στην καρδιά σου και δεν τολμάς να το αποκαλύψεις στους άλλους». Ρυθμίζει το σταγονόμετρο. «Της μιλάς, της μιλάς. Και η πέτρα σε ακούει, ρουφάει κάθε λέξη σου, κάθε μυστικό σου, μέχρι που μια ωραία πρωία σπάει. Γίνεται κομμάτια». Καθαρίζει και υγραίνει τα μάτια του άντρα. «Κι εκείνη τη μέρα λυτρώνεσαι απ’ όλες τις οδύνες σου, απ’ όλα σου τα βάσανα…πως τη λένε αυτή την πέτρα;» […] Προτού μαζέψει την καλύπτρα της, οι λέξεις ξεπηδούν: «Σενγκέ σαμπούρ». Αναπηδά. «Αυτό είναι το όνομα της πέτρας: σενγκέ σαμπούρ, η πέτρα της υπομονής, η μαγική πέτρα!», σκύβει δίπλα στον άντρα. «Ναι, εσύ είσαι η σενγκέ σαμπούρ μου!». Αγγίζει απαλά το πρόσωπό του, σαν ν’ άγγιζε πραγματικά μια πολύτιμη πέτρα. «Θα σου πω τα πάντα, σενγκέ σαμπούρ μου. Μέχρι να λυτρωθώ από τα βάσανά μου, από τις πίκρες μου, από τις δυστυχίες μου. Μέχρι εσύ να…».

Ατίκ Ραχίμι, Η πέτρα της υπομονής, μετάφραση Ασπασία Σιγάλα, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 2010, σ. 116-122.

Γεράσιμος Ανδρεάτος Γεράσιμος Ανδρεάτος/Gerasimos Andreatos Panayiotis Thomas Pepa Armos ΑΡΜΟΣ ΑΡΜΟΣ Θεσσαλονίκης Yanis Mavridis Cue Productions Thanos Stavridis Dimitris Lappas Konstantinos Diminakis Thanos Michailidis Savvas Thoma Michalis Michael

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s