“Τι θρησκευτικό μάθημα θέλουμε;”

H εποχή μας, μία εποχή εξελίξεων και αναζητήσεων, καθιστά περισσότερο αναγκαίο από ποτέ το θρησκευτικό εγγραμματισμό. Το ερώτημα βέβαια είναι ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά του και με ποιους τρόπους θα γίνει προσιτός στους νέους ανθρώπους και αυριανούς πολίτες.

Mε αφορμή αυτόν τον προβληματισμό, o oποίος αποτελεί και επίκαιρο θέμα συζήτησης στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό χώρο, το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Βραδιές Θεολογίας», διοργανώνει για τους θεολόγους της θεσσαλικής περιφέρειας εκδήλωση – συζήτηση την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 7 το απόγευμα με θέμα: «Ανίχνευση κυοφορίας ή λόγος περί εκθεμάτων μουσείου; Οι προοπτικές του θρησκευτικού μαθήματος σήμερα», η οποία θα πραγματοποιηθεί στο  χώρο του βιβλιοπωλείου “ΠΑΙΔΕΙΑ” (Μεγ. Αλεξάνδρου 6, Λάρισα).

Κεντρικός εισηγητής θα είναι ο Δρ. Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, ο Δρ. Νικόλαος Παύλου, Διευθυντής του 14ου Γυμνασίου Λάρισας θα μιλήσει για τα νέα προγράμματα σπουδών του θρησκευτικού μαθήματος στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, ενώ ο υπ. Δρ. Χάρης Ανδρεόπουλος, θεολόγος καθηγητής M.Th. και η Νέλλη Πανάγου θεολόγος καθηγήτρια Μ.Th., θα αναφερθούν στο διδακτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται για την θρησκευτική αγωγή στα ωρολόγια προγράμματα του “Νέου Σχολείου”, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες του υπ. Παιδείας.


2 σκέψεις σχετικά με το ““Τι θρησκευτικό μάθημα θέλουμε;”

  1. Τα θρησκευτικά τα οποία επιθυμούνε ως μάθημα τα ίδια τα σχολεία(κι όχι »εμείς»), ίσως, να »κινούνται» σε ένα μήκος κύματος ανάλογου με τον διάλογο που ακολουθεί:
    ΔΟΚΙΜΗ ΠΟΙΗΤΙΚΟ-ΑΘΕ’Ι’ΑΣ
    (ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΚΩΣΤΑ ΑΞΕΛΟΥ ΚΑΙ ΑΡΘΟΥΡΟΥ ΡΕΜΠΩ)

    Κ.Α. : – Ο θεός που έγινε σάρκα αρχίζει τον πόλεμο ενάντια στη σάρκα
    Α.Ρ. : – Ώ, πόσο πικρός είναι ο δρόμος από τότε που ο άλλος θεός μας κρατά δεμένους στο σταυρό του. Ο άνθρωπος, ναι, ακόμη και μετά θάνατο, σε ασπρουλιάρικους σκελετούς θέλει να ζήσει, χλευάζοντας την πρώτη ομορφιά. Χριστέ! ω Χριστέ, αιώνιε κλέφτη ενέργειας
    Κ.Α. : – Ο χριστιανισμός , αυτή η θρησκεία της αγάπης, κάνει την αγάπη αφάνταστα καταθλιπτική. Εκλιπαρώντας τη συγγνώμη και την άφεση, καρτερώντας πυρετικά τη Λύτρωση, το ανθρώπινο ον δεν καταφέρνει να βρει την αγάπη στη συμμετοχή και την ένωση. Οι καμπάνες σημαίνουν τις ώρες της απελπισίας και οι λειτουργίες δεν ανακουφίζουν τις καρδιές , που τις πλημμυρίζει η θλίψη
    Α.Ρ. : – Κι ύστερα η Παρθένος δεν υπάρχει πια παρά σαν Παρθένος του βιβλίου. Κι έρχεται η φτώχεια των εικόνων, που απάνω της γυαλοκοπά με μια λαμπράδα ψεύτικη , φριχτή , η ανία. Χίλιες χηρείες της θεόφτωχης ψυχής που από την Παναγία έχει μόνο μορφή!
    Κ.Α. : – Ο πανταχού παρών θεός , κρύβεται πίσω από την αχλύ της φαντασίας. Εντούτοις, ο θεός και η παρουσία της απουσίας του δεν παύουν να δεσπόζουν
    Α.Ρ. : – Τι ζωή! Η αληθινή ζωή απουσιάζει. Δεν είμαστε στον κόσμο. Η δράση δεν είναι η ζωή, αλλά ένας τρόπος για να σπαταλιέται κάποιο νεύρο
    Κ.Α. : – Ίσως αυτός ο αποτρόπαιος κόσμος θα ξεπεραστεί όταν θα έχει εξαντλήσει τη δύναμή του, όταν θα έχει γίνει πια αβίωτος κι αφού θα έχει πραγματώσει ό,τι είχε να πραγματώσει. Ο μηδενισμός είναι η αλήθεια του μοντέρνου κόσμου
    Α.Ρ. : -Αδυναμία ή δύναμη? Να’σαι, είναι η δύναμη. Δεν ξέρεις μήτε πού πηγαίνεις, μήτε γιατί πηγαίνεις, μπες παντού, αποκρίσου σε όλα. Δεν θα σε σκοτώσουν, δεν μπορούν να σκοτώσουν ένα πτώμα. Γιατί ο Άνθρωπος ξόφλησε! ο Άνθρωπος έπαιξε όλους τους ρόλους! Στα φανερά, κουρασμένος να σπάει είδωλα, θα αναστηθεί ελευθερωμένος απ’όλους αυτούς τους θεούς, κι όντας κι ο ίδιος απ’τον ουρανό, θ’ανιχνεύσει τους ουρανούς. Η σκέψη, αυτή η φοράδα που έμεινε δεμένη τόσα χρόνια, ρίχνεται μπρος ορμητικά! Τώρα να μάθει το Γιατί, ας πηδήξει ελεύθερη κι ο άνθρωπος θα βρει την πίστη
    Κ.Α. : – Το ανθρώπινο ον να αφεθεί να ζωντανευτεί από το ιερό ον του υπαρκτού, υπό τον όρο να μην ονομάζει το είναι και το θείο. Τότε ‘’το φως φύση’’ θα φωτίζει με τη θεία φωτεινότητά του ό,τι φανερώνεται, ό,τι χτίζεται και ό,τι γκρεμίζεται, κι ακόμη θα επιτρέπει να καταυγάσει κι ένα μηδέν που η ουσία του θα είναι όμοια με το είναι κι όχι με το άδειο τίποτα. Είσαι ο ποιητής της εποχής σου, αλλά η εποχή σου δεν έχει έρθει ακόμη, αν πρόκειται ποτέ να ρθει. Κεραυνωμένος από τον απόντα θεό, θέτεις ερωτήματα στο θείο. Αυτό που πεθαίνει κι αυτό που τελειώνει ποτέ δεν σταματά ολότελα, εφόσον φέρεται από το είναι του γίγνεσθαι
    Α.Ρ. : – Ας ανάψουν οι πόλεις τη νύχτα. Η μέρα μου τέλειωσε. Φτασμένος από πάντα, θα πας παντού. Πρέπει να ανακαλύψουμε τον έρωτα απ’την αρχή!

    ζΙΩΓΑΣ αΠΟΣΤΟΛΟΣ
    (φοιτητής τμήμ.Θεολογίας ΑΠΘ)

    [ 1. ο διάλογος στηρίχθηκε στο βιβλίο του Κώστα Αξελού , ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, εκδ. Εστία, Φεβρουάριος 1996
    2. οι στίχοι του Ρεμπώ – μεταφρασμένοι από τον Κώστα Αξελό – έχουν παρθεί από την γαλλική έκδοση Oeuvres d’Artur Rimbaud, Bibliotheque de la Pleiade, Gallimard, 1954 ]

  2. ΕΥΓΕ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΈΤΗΣΉ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ! ΟΙΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΧΙΜΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ
    ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ, ΜΑΣ ΔΙΝΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s