22164009_10204041344749937_504120702_oΔεν ήρθε κι` ένα απόγεμα που να μην γίνει βράδυ!!!

Ήρθε- ήρθε ακούγεται μια φωνή διεκδικητική, αποφασισμένη, τροπαιοφόρος.
Είναι η φωνή του Σταμούλη που μόλις έχει δει τον ΘΕΟ στην πλατεία ν’ αναποδογυρίζει τους σωρούς των καθημερινών επαναλήψεων.

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός φωνάζoυν οι σελίδες του βιβλίου του Σταμούλη όπου γίνεται η γιορτή των αποκαλύψεων.

Ενός πράγματος εστι χρεία
Ποιός αντέχει την αγνότητα, την αθωότητα, την παρθενία;

Ο Σταμούλης ο πρώην Πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι πρωτοχορευτής είναι ένας αναντάμ μπαμπανταμ δρυοκολάπτης, ανασκαφέας, πυρπολητής, Σάββατο των ψυχών.

Αυτός κάνει νυχτερινές σιωπηρές κατά μέσα του διαδηλώσεις
για την υπεράσπιση της ετερότητας και
της ψυχής του Άλλου, του πλησίον της αναπνοής του.

Είναι χαρά να σηκώνει κανείς
την σημαία του μέλλοντος, η να αλλάζει τα στέφανα στους γάμους ουρανού και γης την απαλλαγμένη από αλαλαγμούς, νικητήριες ζητωκραυγές, παρελάσεις υπεροψίας, πολεμικές και ηθικίστικες αποζημιώσεις.

Ένας καλόγερος τηγανίζει πατάτες στο Άγιο όρος ακούγοντας το
Ωοο Ντιρλαντά ντιρλάντατα νταρλα ντιρλάνταντα του Αεροπαγίτη Διονύση Σαββόπουλου διαβάζοντας παράλληλα τον ύμνο της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου… και αν ταις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλλων αγάπη δε μη έχω γέγονα χαλκός ηχών η κύμβαλον αλαλάζον..

Ενός πράγματος εστι χρεία

Ο Σταμούλης είναι θηρίο της απόλυτης αρμονίας μια θάλασσα πλατιά σ` ένα στενό καιρό.
Ένας που τον αγαπούν οι εξομολογητές της πραγματικότητας.
ένας διακινητής-κήρυκας των ανθρωπίνων πόθων,
ο ευσεβής καντηλανάφτης εξαίσιων ονείρων.

Ο Σταμούλης είναι ένα φυλαχτό ,η, ο εμός έρως εσταύρωται, αυτός που σώζει εντός του τον ΧΡΙΣΤΟ και όχι μια ιδέα γι` αυτόν, όχι μια σάρκωση Του στα λόγια αλλά
μια αγάπη πλατυτέρα των ουρανών, μεσίστια σημαία της αγρύπνιας, ένας επιστροφέας της αγάπης της μεταναστεύσασας.

Όσες λέξεις κι` αν μαζέψεις στην ποδιά σου
είναι πάντα κάποιες που πηδούν έξω απ` αυτήν κι`
αρχίζουν να τρέχουν στους μαχαλάδες και τις γειτονιές όπου κατοικούν
οι ανειδίκευτοι που ζουν στην Θεομητορική αγκάλη της αθωότητας.

Ο Σταμούλης νοικιάζει στο χάνι της Γραβιάς και
στην σπηλιά της Αποκάλυψης στην Πάτμο.

Πόσοι και πόσοι Άγιοι ρήτορες της ερωτικής Άνοιξης είναι κοντά του και
πως ο Σταμούλης προστατεύει το λόγο του από ηθικίστικες δικτατορίες.

Έγραψε ένα βιβλίο για να προστατεύσει τον άδολο διάλογο με τα Πανεπιστήμια των διαφορών, των διαφωνιών, των καταγγελιών, των αφορισμών, να προστατεύσει τον άνθρωπο από τις κατολισθήσεις.

Μάνα μου ο γιός σου καίγεται στα παρεκκλήσια της καρδιάς του τα ψαλτήρια φλέγονται του φωνάζει ο Μαγιοακόφσκι.
Όμως αυτός αψηφά τα πάντα και τρέχει στην Αθηναϊκή αγορά, στο καθημερινό παζάρι εύφλεκτης ύλης να δοκιμάσει και να δείξει την δύναμη της Αγάπης που ιερουργεί προς όφελος όλων.

Τους Αποστόλους που θέλουν να ξανακτίσουν τον κόσμο, να τον ανακαινίσουν, να τον αθωώσουν, να τον βάλουν να μεταλάβει έχει κατά νου ο Σταμούλης καλώντας να ψάλλουν μαζί το …εν ανθρώποις ευδοκία η το «μια αγάπη για το καλοκαίρι» της Αρλέτας.

Τι δουλειά έχει η Αλεπού στο παζάρι λοιπόν;
Ενός πράγματος εστι χρεία

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος με έμφαση τονίζει, πως
η εκκλησία συγκροτείται ουσιαστικά από ένα έθνος μεταναστών το οποίο βρίσκεται σε αναμονή του Θαύματος.
Είναι η ώρα που οι Beatles τραγουδούν “ what don’t we do it in the round “
την ώρα που εκατοντάδες συνομιλούν με αντιμουσικούς ψυχιάτρους για το πώς ενώνεται το κάλλος με την καλοσύνη.

Ο Σταμούλης στρώνει ένα τραπέζι με ασπροκόκκινο καρό τραπεζομάντιλο με φρούτα,
με καρπούζια, δαμάσκηνα, σταφύλια, φράουλες, μανταρίνια, κοντούλες ,
όλα αράντιστα για τους γαιώδεις ανθρώπους που κατάγονται απ` τα χρυσάνθεμα.
Ο λόγος διεισδύει στα απώτερα, γίνεται σώμα οικουμενικό, υπόσταση όλων των ανυπόστατων, ύπαρξη όλων των ανυπάρκτων, καταφυγή όλων των εξορίστων απ` τη θεία βούληση, που μετατρέπεται σε σώμα της δόξας.

Ο Σταμούλης έγραψε ένα βιβλίο για να προστατεύσει τον άδολο διάλογο της ανοιχτής ορθοδοξίας από τα πανεπιστήμια των αντεγκλήσεων των διαφορών, των διαφωνιών, των καταγγελιών, των αφορισμών να προστατεύσει την σκέψη απ` τις κατολισθήσεις της.

Ο Σταμούλης είναι ένας κρυμμένος στη σεμνότητα ποιητής που γράφει στίχους αρθρογραφώντας η παραδίδοντας επιστημονικές ποιητικές μελέτες ώσπερ ξένος και αλήτης που είναι ο τίτλος ενός απ` τα τελευταία βιβλία του. To ΠNEYMA ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ, ακούστε…
..
Γράφει ο Σταμούλης
Εμένα μου γυάλισαν κάτι κοκινόχρωμα ευτελή πουλάκια γύψινα. Το καθένα πατούσε σ` ένα πλαστικό κορμό δένδρου χωρίς ούτε ένα ξερό φύλλο που να δείχνει πως υπήρξαν και καλύτερες εποχές….

Να δώσουν ένα δικαίωμα στην ελπίδα πριν βραδιάσει…

Θέλαν τότε να δουν μην και το χέρι που σηκώνει το Σταυρό ξέρει να σηκώνει και σφυριδρέπανο

Η Τρίτη παραίσθηση θα γυρίζει τις σελίδες με τις νότες του κελαιδισμού και θα τις συγκρατεί μη και τις πάρει ο αγέρας σε τραυματισμένο τόπο και τραυματισμένο καιρό

Ενός πράγματος εστι χρεία

Είναι στον δρόμο και συναντιούνται δυό ζευγάρια.
Αρχίζουν.
-Τι κάνετε καλέ, καλά;
-Καλά καλά και σεις;
-καλά καλά πολύ καλά.
-και τα παιδιά;
-Καλά πολύ καλά

Καλάθια και τούμπανα ακούγεται μια φωνή.
Σημαίνον είναι πως Ο Ερωτόκριτος είναι τρελά ερωτευμένος με την Αρετούσα, φωνάζει ο Σταμούλης διαμαρτυρόμενος για την ομοιοκαταληξία της καθημερινότητας.

Ενός πράγματος εστι χρεία

Η ΖΩΗ είναι έξω και παίζει με το κουβαδάκι της φωνάζει!
Η ΖΩΗ είναι έξω με τις χαριτωμένες γυναίκες, τους θρυλικούς άνδρες, τους προαιώνιους παππούδες και τις γιαγιές, τα μικρά παιδιά, τα σπουργίτια, τα δένδρα , τους μεταξοσκώληκες, τις καμηλοπαρδάλεις, τα γαιδουράκια και τους ποταμούς.
Δεν χωράει η ΓΗ στην Ηθική.
Δεν χωρά το Σύμπαν στον Εγκέφαλο.
Δεν χωρά η Αγάπη στα στενοσόκακα της καθημερινής ομοιοκαταληξίας της Τρίτης της Τετάρτης της Παρασκευής.

Ζήτω τα πουλιά τα προς Ανατολάς
Ζήτω τα προς την Δύση
Ζήτω τα προς τον Βορρά
Ζήτω τα πουλιά τα προς Νότο.

Αγαπητοί μου
Ο Αγαπητός και εξαίσιος, ο συμπαθητικότατος και τη ιδία βουλήση νομίμως εκτροχιασθείς εκ των πεπατημένων, ο αγαπητικός του Μέλλοντος κοντά σας.
Ο καθηγητής ορατών και αοράτων κύριος Σταμούλης, το 3,14 του κέντρου των ενδιαφερόντων στην αγκαλιά σας τραγουδά.
Φύσα αεράκι φύσα με μη ΧΑΜΗΛΩΝΕΙΣ μη ΧΑΜΗΛΩΝΕΙΣ ΜΗ ΧΑΜΗΛΩΝΕΙΣ…..

Τι δουλειά έχει η Αλεπού στο παζάρι αγαπητοί μου;
Έλα ντεεεεεεεεεεε!

Ο Κύριος Σταμούλης είναι ψηλός. Δύσκολο να τον ακουμπήσουν τα χαμηλά. Ακόμη πιο δύσκολο να συμπορευθούν μαζί του.
Τ` άλογά του είναι λυμένα όπως στις εικόνες του De Chirico και
τρέχουν προς κατεύθυνση ανατρεπτικήν και φωσφορίζουσα, προς ουράνιες εξισώσεις με γήινους τύπους.

Τι δουλιά έχει η Αλεπού στο παζάρι λοιπόν;

Μααα ήρθε να πάρει πίσω το ΠΝΕΥΜΑ της,
Το πνεύμα της πονηρίας που της το κλέψαν και το υιοθέτησαν οι άνθρωποι.

Θα ξέρετε ίσως πως ο Διονύσης Σαββόπουλος που είχε κάνει ένα μουσικοθεατρικό πρόγραμμα στην Πλάκα γύρω στο 1973 όπου συμμετείχε ο Σπαθάρης με τον Καραγκιόζη του και ο παλαιστής Τζίμης ο Τίγρης. Απέναντι στο κοινό που τον πείραζε που το ειρωνευόταν και τον διακωμωδούσε ο Σαββόπουλος τον έλεγε να μην τα βάζει κάτω να μην πικραίνεται και τότε ο Τζίμης τούλεγε. Γιατί να πικραθώ βρε Διονύση. Αν ήξερες πόσο ανάγκη με έχουν αυτοί οι άνθρωποι, πόσο θεραπεύονται από εμένα θα άλλαζες γνώμη

Και στο τέλος τι αποζητά ο Σταμούλης.
Ο Σταμούλης επεξεργάζεται άλυτες εξισώσεις του καιρού μας,
κλείνει το μάτι στη Μουσουλμανική κοινότητα, στέλνει χαιρετισμούς στους Προτεστάντες, σφυρίζει αποενοχοποιητικά στους Καθολικούς, ανοίγει την πόρτα του στους ανορθόδοξους, ψέλνει στους Διαμαρτυρόμενους και τους Ισλαμιστές
βολτάρει ησυχαστικώς με τους Βουδιστές και στο τέλος κλείνει την συναυλία των εγχόρδων γνώσεων
με την ομολογία των Beatles, all you need is love.

Ο Σταμούλης γνώστης των κατολισθήσεων της σύγχρονης εποχής ,
γνώστης της εγωπάθειας που επιδεικνύεται στα γκαλά υπεροψίας του κόσμου,
γνώστης των ασφυκτικών καθημερινών πολιτειακών κατηχητικών,
ζητά από τον ποιητή που σώζει εντος του τον ΧΡΙΣΤΟ, και όχι σώζοντας την ιδέα Του να πει…
ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΤΙ ΘΆΤΑΝ ΤΑΧΑ Η ΓΗ;
ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΤΙ ΘΑΤΑΝ ΤΑΧΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;
Η απομαγικοποίηση της εκκλησιαστικής θεολογίας και του βερμπαλιστικού ταρατατζούμ είναι το κέντρο του εκ γενετής… ελευθερία η θάνατος αδογμάτιστου κυρίου Σταμούλη.
Με τον ταρζαν η με τα ιδεολογικά προαπαιτούμενα;.

Μια φορά και ένα καιρό ο Σταμούλης μικρός στη γειτονιά του βρήκε τις λέξεις
Ευλογία, Παυσίλυπα, φιλότητα. Μετά οι τρεις λέξεις μαζί κάμαν μια εταιρία την ΑΓΑΠΗ.
Απ` αυτήν κέρδισε ο Σταμούλης μια Περι-ΟΥΣΙΑ η οποία δεν εξαντλείτε παρά τις διαρκείς επιχορηγήσεις του.

Είμασταν πρίν λίγο καιρό σε μια συναυλία που οργάνωσε ο Σταμούλης αφιερωμένη στον Σαββόπουλο στην αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου τρεις χορωδίες, η μια με νήπια, μια φιλαρμονική, τρεις τραγουδιστές ,τριακόσιες χορωδιακές φωνές, μια εξαίσια μπάντα και ο Διονύσης Σαββόπουλος παίζαν στους θεατές ‘κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη .

Ο Σταμούλης είναι μόνος του μια συμπυκνωμένη κοινότητα. Υπερβολές υπερβολές θα μου πείτε μα κι ο Τσαρούχης ένα ΕΘΝΟΣ ήταν μόνος του και ο Ελύτης και ο Σεφέρης και ο Χατζηδάκις και ο Γκάτσος και η Δημουλά ένα ολόκληρο ΕΘΝΟΣ είναι.
Αν μου πείτε άσε Γιάννη τις υπερβολές. Θα σα πω πως ο σημερινή υποβιβασμένη πραγματικότητα μου το επιτρέπει. Γιατί

Ένας ΘΗΣΕΑΣ είναι ο Σταμούλης που μέσα στον παγκόσμιο λαβύρινθο των ιδεολογιών των φιλοσοφιών των μανιφέστων των αιρέσεων των πολιτικών, των θρησκειών, των
Τζιχανιστών, μοιάζει ο λόγος του με ένα ξεμπερδευτήρι που καταλήγει να παίζει την Αριάδνη που βγάζει απ` τον σημερινό Λαβύριθο την Αγάπη.

Η μόνη ικανή να βγάλει τον Θησέα απ` τον λαβύρινθο.
Σ` ένα βουνό ένας τσομπάνος παίζει την φλογέρα του.
Στην πρωτεύουσα δυο αυτοκίνητα τσουγκρίζουν.
Σε μια ραχούλα μια γριά πλέκει το χρόνο
Στην συμπρωτεύουσα φυλακισμένη στο στενό μπαλκόνι του 8ο ορόφου μια γυναίκα
Τραγουδά νάταν τα νιάτα δυο φορές…
Ενός πράγματος εστι χρεία

Η επιστροφή στην ποιητική σχέση με τον ΚΗΠΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ του Ελύτη, που ρωτά τον ΠΟΙΗΤΗ στον αιώνα σου πες μας τι βλέπεις.
Ο κυρ-Φώτης ο Κόντογλου είπε κάποτε πως οι εξυπνότεροι άνθρωποι στον κόσμο είναι οι Άγιοι και οι Ποιητές.

Απ` τον καιρό που οι άνθρωποι είχαν φτερά κατάγεται ο Σταμούλης
Απ` τον καιρό που συνέχιζαν να τραγουδούν θεόσταλτους ύμνους αδιαφορώντας για τα κοινότυπα και τα συνήθη.

Σαν ένας Παπαδιαμάντειος ήρωας προσανατολίζεται προς το ΛΕΥΚΟ ΦΩΣ που περιέχει όλα τα χρώματα αλλά και την οδό που μπορεί ο καθένας να βρει τον ΕΞΟΡΙΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ και να τον φιλοξενήσει σε νέα φάτνη εξίσου ταπεινή εντός των ορίων της πόλεως..
Τόπο στο ΘΕΟ τόπο στον μέσα μας ΘΕΟ φωνάζει!!!

Και ο τρόπος για ν` αγαπήσεις το ΘΕΟ
είναι να δείξεις την αγάπη σου στους ανθρώπους.

Ενός πράγματος εστι χρεία αγαπητοί φίλοι και
‘οντως ενός πράγματος εστί χρεία
να του δώσουμε το λόγο εστί χρεία.

1-1

Advertisements