Βέβαια, πρέπει να τονίσω εδώ πως τα ηθικιστικά συστήματα, και όλα τα συστήματα είναι τέτοια, χρησιμοποιούν ήρωες και αντιήρωες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Το αίμα των ζωντανών και οι χιλιάδες νεκροί, ανάμεσά τους και οι αυτοκτόνοι, δεν είναι πλέον το λίπασμα για την επιστροφή του Ήλιου, για τη νίκη της χώρας του θανάτου, για την οντολογική αλλαγή του τρόπου, αλλά ακόμη ένα μέσον, ένα εργαλείο, για τη στερέωση του συστήματος, που στηρίζεται σε ασταμάτητη και στείρα ρητορεία, τουτέστιν χυδαία και υβριστική προπαγάνδα. Η αυτοκτονία του αντιήρωα και ο θάνατος του ήρωα, χωρίς να εξετάζω εδώ ποιος ο ήρωας και ποιος ο αντιήρωας,  έχουν ένα και μόνο σκοπό, την επιτυχία και το θρίαμβο της χώρας του τίποτα. Άκρως καυστικός ο Ν.Γ. Πεντζίκης, για μία ακόμη φορά σημειώνει: «Ύστερα από την τραγική εικόνα που δώσαμε παραπάνω, δεν χωρούν πια συναισθηματικές διαχύσεις. Πρέπει ν’ ακολουθήσει ο θάνατος του ήρωα, που δεν έχει πουθενά ν’ ακουμπήσει ανάμεσα στα ερείπια. Πρέπει να περιγράψω την τραγική αυτοκτονία του νέου. Τότε το γράψιμο θα μπορούσε να φωτιστεί πνευματικά και να ξεχωρίσουν σ’ όλο το βάθος αίτια και αιτιατά. Τότε θα μπορούσα να έχω ελπίδες επιτυχίας, θριάμβου που θα με εξασφάλιζε περίοπτη θέση στην κοινωνία. Θα μπορούσα να τρώγω τους εκλεκτότερους αστακούς της αγοράς, που θα διάλεγα μαζί με ακριβές μπουκάλες κρασί της εποχής του Ναπολέοντος, αρκεί με απόλυτη λογική συνέπεια να κατάφερνα να πεθαίνει ο ήρωάς μου, και να μεταχειριζόμουνα το θάνατό του σαν βάθρο για κήρυγμα ωφελιμιστικών ιδεών», Ο πεθαμένος και η ανάσταση, εκδ. Άγρα, Αθήνα 1987, σ. 20.

Advertisements