Έχω την αίσθηση, ότι αυτή η συγκοπή για την οποία μας μιλά ο Πεντζίκης συγγενεύει με εκείνο το νέο προπατορικό αμάρτημα που περιγράφει ο Στραβίνσκι. Και εάν «το παλιό προπατορικό αμάρτημα ήταν στη βάση του», καταπώς λέγει ο ίδιος, «αμάρτημα της γνώσης, το νέο προπατορικό αμάρτημα είναι, πριν απ’ όλα, και πάνω απ’ όλα, ένα αμάρτημα μη αποδοχής […] Μια άρνηση αποδοχής της αλήθειας και των νόμων που πηγάζουν από αυτήν, νόμων που τους ονομάσαμε βασικούς» . Μια τέτοια, όμως, άρνηση, μια τέτοια συγκοπή, καταργεί μεμιάς την ποιητική συνείδηση, διώκει την ποιητική συνείδηση, η οποία είναι η «μόνη ελεύθερη και αδιάφθορη συνείδηση» , κατά Μάνο Χατζιδάκι.Η μόνη συνείδηση, που συμποσώνει επί το αυτό ελευθερία και δέσμευση, ελευθερία και τάξη, ελευθερία και πειθαρχία . Μια συνείδηση μανικά ταγμένη απέναντι στις «εθνικές ή προοδευτικές σκοπιμότητες του καιρού μας» , τουτέστιν ταγμένη απέναντι στη συστημική αναρχία, που αρνούμενη το σύστημα, «κρυμμένη  πίσω από τη μάσκα της κατάρριψης των συμβατικοτήτων, εγκαθιδρύει ένα νέο σύστημα, εξίσου αυθαίρετο με το παλιό αλλά πολύ πιο δυσκίνητο. Και δεν είναι τόσο η αυθαιρεσία που μας εκνευρίζει», σημειώνει ο Στραβίνσκι, «-γιατί είναι σε τελευταία ανάλυση ανώδυνη- όσο το σύστημα που προτείνεται απ’ αυτή την αυθαιρεσία σαν κανόνας», Χ.Α.Σταμούλης, Η ποιητική της ελευθερίας και ο άθλος της δημιουργικότητας. Προλογικά σχόλια στη Μουσική Ποιητική του Ιγκόρ Στραβίνσκυ και τις επιδράσεις της στην τέχνη και τον πολιτισμό της νεότερης Ελλάδας (απόσπασμα από την ανέκδοτη μελέτη).

Advertisements